Ze begon ooit als tiener bij TMF, groeide uit tot een bekende tv-persoonlijkheid en transformeerde zichzelf daarna tot een van de invloedrijkste foodfluencers van Nederland. Tegenwoordig runt Miljuschka Witzenhausen een eigen uitgeverij, een snelgroeiend mediabedrijf, een festival, productlijnen én een loyale community van honderdduizenden volgers. Achter dat kleurrijke, soms chaotisch ogende universum schuilt een ondernemer die haar bedrijf bouwt op intuïtie en een onbevreesde drive om het anders te doen dan de rest.

Miljuschka blikt terug op haar weg van streetcasting tot studiowerk en van foodie in haar keuken tot ondernemer met een eigen uitgeverij. Ze vertelt welke risico’s ze durfde te nemen, welke ze bewust liet liggen en waarom juist die eigenzinnige route haar bedrijf zo sterk maakt. Ook deelt ze hoe ze als alleenstaande moeder én ondernemer overeind blijft in een wereld die continu in beweging is. 

Je hebt ontzettend veel verschillende dingen gedaan in je carrière. Wat zie jij zelf als het echte begin?
"Voor mij zijn er eigenlijk twee momenten die het begin markeren. Allereerst mijn tijd bij TMF. Daar leerde ik presenteren, verhalen bouwen, met weinig middelen toch iets maken en vooral niet opgeven. Dat heeft me echt gevormd. Het tweede moment was toen ik thuis zat met mijn kinderen en begon te koken. Ik zette dat op Instagram en dat groeide uit tot iets groters. Zonder TMF had ik nooit de vaardigheden gehad om dit te doen, maar zonder die tijd met mijn kinderen was ik nooit deze weg ingeslagen. Het zijn twee belangrijke ijkpunten die hand in hand zijn gegaan."

Was presenteren en acteren altijd je droom?
"Als kind zei ik altijd al dat ik iets wilde doen waardoor mensen naar me zouden kijken en blij zouden worden. Ik vond het heerlijk om op een podium te staan. Toen ik jong was, werd ik vaak gescout voor kleine rolletjes, dat ging vanzelf. Het voelde nooit als werk, meer als iets leuks waar ik van genoot. Maar op school, het Vossius Gymnasium, lag de lat extreem hoog. Daar leek entertainment meer ‘een bijbaantje’ dan serieus werk. Ik zag het nooit als een carrièrepad. Ik dacht: ik ga studeren, iets ‘serieus’ doen dat zin heeft voor de wereld. Uiteindelijk volgde ik vooral mijn gevoel en dat bracht me steeds weer ergens anders."

Wanneer kreeg je voor het eerst het gevoel van een echt doel?
"Dat kwam pas veel later. Ik heb bewust gekozen om zwanger te worden. Voor het eerst voelde ik toen: dit is mijn doel, hier doe ik het voor. Ik wilde dat mijn kinderen zo gezond mogelijk opgroeiden. Daar begon ook mijn obsessie met koken. Ik hield altijd al van eten, maar toen werd het een serieuze passie. Het was helemaal niet de bedoeling dat dit een carrière zou worden, maar toen ik de potentie zag, dacht ik: dit is mijn ding, hier ga ik voor."

Je kinderen zeggen zelf gekscherend dat ze jouw carrière mogelijk hebben gemaakt. Hoe kijk jij daar tegenaan?
"Dat klopt helemaal. Mijn kinderen zeggen vaak: zonder ons had jij dit nooit gehad. En ze hebben gelijk. Door hen ben ik in de keuken beland en ben ik mijn passie gaan delen. Daar is alles uit ontstaan."

Wat als dat pad niet was gekomen? Wat had je dan gedaan?
"Dan was ik waarschijnlijk gewoon moeder gebleven. De vier jaar dat ik thuis was met mijn kinderen, waren de mooiste van mijn leven. Natuurlijk had ik later vast wel iets gezocht, maar ik had geen strak plan. Ik ben nooit iemand geweest met een carrièreplanning van vijf jaar vooruit. Ik volg mijn gevoel. Nu ik een groter bedrijf run, plan ik meer, maar in de mediawereld werkt een vijfjarenplan eigenlijk helemaal niet. De wereld verandert daarvoor te snel."

Hoe begon je met Instagram en hoe groeide dat uit tot een bedrijf?
"In het begin gebruikte ik Instagram als een soort grote WhatsApp-groep om vrienden en familie te laten zien wat ik kookte. Het stelde niet veel voor. Maar mensen begonnen om recepten en tips te vragen. Toen besefte ik dat er potentie in zat. Ik ben een foodblog gestart en verkocht mijn eerste tv-programma over foodtrucks, zonder dat ik daar ervaring mee had. Ondertussen eindigde mijn relatie en zat ik zonder huis of inkomen bij mijn moeder op zolder. Dat was zwaar. Ik wist één ding: ik wil mijn geld verdienen met eten en media. Niet met klussen die niet goed voelen. Dus koos ik heel bewust: ik ga alleen nog doen waar ik blij van word. Ook al had ik in die tijd vaak buikpijn omdat alles nieuw en onzeker was, ik wist: dit is wat ik wil."

Wanneer voelde je je voor het eerst écht ondernemer?
"Eigenlijk vanaf het begin. Niets is me in de schoot geworpen. Ik heb alles zelf gepitcht, geproduceerd en geregeld. Maar het echte gevoel van ondernemerschap kwam toen mijn team groeide. Dan zie je dat anderen je werk naar een hoger niveau tillen. Dat geeft trots en ruimte in je hoofd. Je moet leren dat iedereen een eigen gebruiksaanwijzing heeft, maar juist dat maakt het eindresultaat mooier."

Hoe ziet jouw team er nu uit?
"We hebben een eigen uitgeverij waar boeken en magazines gemaakt worden. Alles wordt in-house geproduceerd. Er is een contentteam voor socials zoals Instagram, TikTok en Pinterest, een webteam, iemand die mijn agenda regelt, een new business-team en mensen voor producties. Inmiddels zijn we met veel vrouwen, eigenlijk zo’n 95 procent. Ik zeg weleens lachend dat werken bij ons kantoor de beste anticonceptie is: al die gebroken nachten en baby’s om je heen!"

Is dat bewust, dat je vooral met vrouwen werkt?
"Niet bewust, maar het voelt wel logisch. Ik snap vrouwen vaak beter, zeker moeders. Het zorgt voor wederzijds begrip en een fijne werksfeer. Ons merk is ook echt een vrouwenmerk, dus het is niet vreemd dat er zoveel vrouwen bij ons werken."

Wat was je spannendste zakelijke stap?
"Het uitbrengen van mijn magazine. Je weet niet of je uit de kosten komt en je moet vooraf investeren. Ook het organiseren van een festival of het lanceren van een kledinglijn zijn spannende momenten. Iedere lancering voelt als billenknijpen."

En je grootste blunder?
"Ik zie niks als een blunder, meer als een les. Maar ik heb weleens te enthousiast 50.000 kookboeken laten drukken, waarvan het jaren duurde om ze kwijt te raken. Daar heb ik hard om gelachen achteraf. Enthousiasme kan duur zijn, maar je leert ervan."

Welke rol speelt kritiek in je werk?
"Ik heb een dikke huid. Op social media krijg je dagelijks feedback. Soms zit er iets in waar je van kunt leren, dan pak ik dat op. Soms is het onzin en laat ik het los. Ik zie kritiek als iets waar je mee moet dealen als je een personal brand bent. Het hoort erbij."

Na tien jaar anonimiteit is jouw moeder (Astrid Holleeder, red.) terug in de media. Heeft dat invloed op jou of je bedrijf?
"Ik heb nooit gewild dat mijn familieverhaal de boventoon voerde. Ik wil gezien worden om wie ik ben en wat ik doe. Natuurlijk hoort dat verhaal bij me, maar ik ben blij dat mijn moeder nu meer in de media komt als advocaat en expert, en niet alleen vanwege ons familieverhaal. Dat voelt beter."

Hoe bepaal je met welke merken of projecten je samenwerkt?
"Het moet goed voelen. Ik zeg ook nee tegen grote deals als ze niet bij me passen. Ik wil alleen dingen doen die ik zelf zou gebruiken en waar ik echt achter sta. Dat betekent dat ik soms kansen laat liggen, maar ik onderneem vanuit mijn onderbuik. Dat maakt me authentiek. En als ik ja zeg, ga ik er volledig voor."

Hoe laad je jezelf weer op?
"Vakantie helpt, maar echt stilstaan kan ik niet. Ik ben gewend aan adrenaline en spanning. Ik ben het meest ontspannen als mijn werk goed loopt. Sport, krachttraining en soms gewoon even naar de zee staren helpen. Ontspanning is voor mij vaak juist bezig zijn."

Waar zie jij jezelf over vijf jaar?
"Dan zijn mijn kinderen klaar met school en begint een nieuwe fase. Ik wil merken bouwen die niet alleen aan mij hangen, maar op zichzelf kunnen staan. Mijn kledinglijn moet bijvoorbeeld uitgroeien tot een merk dat zelfstandig kan bestaan. Hetzelfde geldt voor andere producten die ik ontwikkel. Ik blijf betrokken, maar wil dat het ook zonder mij kan draaien."

Hoe combineer je ondernemerschap met het moederschap?
"Dat is topsport. Ik ben alleenstaande moeder, dus het is pittig. Ik ben er niet altijd op het schoolplein, maar wel bij het avondeten en in de weekenden. Mijn familie is mijn vangnet geweest, mijn kinderen hoefden nooit naar de opvang. Flexibiliteit is het sleutelwoord. En ja, mijn kinderen moeten ook meehelpen thuis. Het is een kwestie van samen doen."

Waar ben je het meest trots op?
"Op mijn eigen uitgeverij. We doen alle boeken en magazines volledig zelf. Zonder advertenties, zonder afhankelijkheid van schapruimte of winkeliers. We drukken alleen wat er besteld wordt. Dat geeft mij ultieme vrijheid. Het was spannend, want iedereen zei dat print op sterven na dood was. Maar het werkt, juist omdat we het anders doen."

Zijn er nieuwe boeken op komst?
"Ja, in de zomer van 2026 komt er een boek gebaseerd op het thema ‘Rust, regelmaat en recepten’. We merkten dat daar veel behoefte aan is, dus daar maken we een speciaal boek over."

Naast boeken, tijdschriften en televisie staat het organiseren van festivals nu ook in het rijtje. In 2025 organiseerde je de eerste editie van het festival Discodip. Hoe kijk je daarop terug?
"Het was een nieuwe business en natuurlijk was er kritiek, mede door het weer. Maar 90 procent van de reacties was positief. Ik doe de creatieve invulling, mijn partners het productionele. We hebben geleerd van de eerste editie, en we passen dat toe. Het publiek dat komt is anders dan op andere festivals: ze komen echt voor het merk en de beleving. Dat vraagt een andere aanpak."

Hoe zie jij de rol van vrouwen in ondernemerschap?
"We hebben in Nederland enorme stappen gemaakt. Vrouwen pakken steeds meer kansen en creëren vrijheid voor zichzelf. Maar het blijft complex: je hebt meerdere petten op en de maatschappij is daar nog niet helemaal op ingericht. Ik heb geen oordeel: of je nou parttime werkt, thuisblijft of een groot bedrijf runt, het is allemaal oké. Maar er is nog een weg te gaan. Ondernemen als vrouw vraagt flexibiliteit en uithoudingsvermogen."

Als je moet kiezen tussen televisie, online, print of live-events, wat zou je dan kiezen?
"Geen van allen. Ik heb alles nodig. Die mix is wie ik ben. Als ik één ding zou moeten doen, zou ik me gaan vervelen. Ik heb die 360-graden-aanpak nodig om te kunnen ademen."

Wat was je grootste leermoment?
"Dat je anderen niet kunt beoordelen zoals je zelf werkt. In het begin dacht ik: hoezo snappen ze het niet? Maar juist door verschillende mensen samen te brengen, ontstaat iets moois. Dat was een belangrijke les."

Welke eigenschappen moet een ondernemer volgens jou hebben?
"Je moet een beetje prettig gestoord zijn, anders hou je het niet vol. Je krijgt tegenslagen, onverwachte problemen, de belastingdienst, crises zoals tijdens corona. Als je dat niet met veerkracht en doorzettingsvermogen aangaat, wordt het zwaar. Je moet creatief en oplossingsgericht zijn, en altijd denken: oké, dit werkt niet, we proberen het anders. Zo blijf je doorgaan."