Hij begon met twee cassettespelers, een gammel mixertje en een slaapkamer in Rhenen die vooral dienstdeed als ruimte om te experimenteren. Veertig jaar later draait hij nog steeds elk weekend het land door, soms vier, vijf boekingen op één dag. DJ Jean (echte naam: Jan Engelaar) is het levende bewijs dat relevant blijven niet per se betekent dat je je moet kapotsprinten in de studio of TikTok-dansjes hoeft te leren. “In mijn geval? Ik hoef daar vrij weinig voor te doen”, zegt hij droog. “Ik heb het geluk dat de jaren negentig nooit uitgestorven zijn.”

We praten met een man die de volledige opkomst van de dance-cultuur van dichtbij heeft meegemaakt. Van lokale hockeyfeesten in Amerongen en Leersum tot residentie in de IT, een club die in de jaren negentig niet alleen iconisch was, maar bijna mythologisch. “Ik was er tien jaar resident. En passant scoorde ik The Launch. Daarna ging ik als eerste Nederlandse dj de hele wereld over.” Geen socials, geen livestreams, geen Instagram-stories. “Als ik weken weg was, vroeg iedereen zich af waar ik uithing. In die tijd konden we niks op social media delen, dus niemand had een idee”, blikt hij lachend terug.

Pionieren

Die wereldtour? Die beleefde hij, zegt hij zelf, ‘in een soort roes’. Australië, Mexico, Las Vegas, Colombia, overal stond hij achter de decks. “Ik zag het als vanzelfsprekend. In deze fase besef ik pas hoe bijzonder dat was.” Het klinkt niet als nostalgie, eerder als een tevreden constatering: het was goed, maar het hoeft niet méér.

Want terwijl collega’s van nu complete managementteams rond zich heen hebben hangen, draaide Jean in de jaren negentig met een veel kleinere entourage. Geen social media-team, geen legertje aan managers. “Mijn generatie had dat allemaal niet. Ik had twee boekhouders, en die waren allebei waardeloos. Dat heeft me tonnen gekost. Misschien wel miljoenen.” Hij vertelt het alsof het over iemand anders gaat, met een soort laconieke nuchterheid. “Dus ja, mijn grootste tip? Zorg voor een goede boekhouder.”

Niet verbitterd, wel blij dat hij niet in deze tijd begon

Waar anderen terugkijken en denken: “Had ik nu maar kunnen cashen”, zegt hij het tegenovergestelde. “Natuurlijk, financieel gezien had het beter gekund. Maar de hoofdpijn die er tegenwoordig bij komt? Nee, dank je.” Hij hoort de verhalen van collega’s, ziet wat er allemaal komt kijken bij die wereldwijde dj-industrie anno nu. “Ik ben eigenlijk heel blij dat ik in de pionierstijd zat. Minder geld, maar ook minder gedoe.”

Hij verdient nog steeds goed aan zo’n 150 boekingen per jaar. “Ik heb niet meer nodig dan dat. Als ik niet op de prijs van boodschappen hoef te letten en een leuke auto kan rijden, ben ik tevreden. Ik hoef geen penthouse in Dubai.” Daar komt nog iets bij: voor hem voelt het überhaupt niet als werk. “Ik heb nog nooit één dag in mijn leven gewerkt”, zegt hij. “Het is mijn hobby, en toevallig krijg ik ervoor betaald.”

Hoe blijf je relevant?

Het antwoord is simpel: de jaren negentig blijven hot. House met piano’s, saxofoons en vocals: precies de sound waar DJ Jean groot mee werd. “Driekwart van mijn boekingen is nineties-gerelateerd. Ik hoef geen rare capriolen uit te halen.” Hij draait nog steeds wat hij het liefste draait: funky, soulful, vrouwvriendelijke house. En voor festivals waar het publiek liever door beton heen beukt? “Dat laat ik aan mijn hardcore-vriendjes over.”

Opvallend: terwijl zijn leven draait om muziek, luistert hij er privé nooit naar. Niet in de auto, niet thuis en niet ter ontspanning. “Ik hou van rust”, zegt hij. Het is een detail dat je niet direct verwacht bij iemand die soms vier keer op een avond feesttenten op z’n kop zet.

Duizenden optredens

DJ Jean heeft duizenden optredens gedaan. Letterlijk overal ter wereld. Als je vraagt welke show hij opnieuw zou willen doen, weigert hij te kiezen. Logisch, na 6000 à 7000 optredens vormt één avond geen categorie meer. “Ik heb voor Heineken in de woestijn gedraaid, in Amerika bij de gekste afterparties, in Zuid-Amerika voor bazen van drugskartels. Je kunt daar niet één ding uithalen.”

Toch komt iets opvallends bovendrijven: zijn favoriete gigs zijn lang niet altijd de grootste. “Die vier keer Sensation White in de Arena waren geweldig, maar vaak vind ik feestjes met vijftig man nog leuker.” Het past bij hem: groots geworden in een megajaar, maar het meest op zijn plek bij een groep mensen die gewoon staan te genieten van de muziek die hij zelf het liefst draait.

En nu? 

Hoewel hij zichzelf ‘lui van aard’ noemt als het op produceren aankomt, zitten er toch nieuwe tracks aan te komen. “Een paar dikke vette platen. Ik kon het niet laten.” Daarnaast is er zijn eigen kleine feestje op het Veronica-schip in Amsterdam. Een intiem evenement, precies zoals hij ze het liefst heeft: 150 tot 200 man, leuke mensen, goede energie. Het is typerend voor de fase waarin hij zit: geen wereldtour nodig, geen prestige, gewoon doen waar hij blij van wordt.