Ze lacht als ze het zegt: ‘Ik was ineens topsporter’. Alsof het zoiets is als per ongeluk je trein missen of je koffie omstoten. Maar achter die ene zin schuilt een verhaal dat begint op een familieclub in Leiden, eindigt op het hoogste podium van de internationale hockeywereld en daarna - misschien wel het moeilijkste stuk - doorgaat in een leven waarin niemand meer vertelt wat je volgende stap is.

Sylvia Karres (49) kennen we natuurlijk als die vlijmscherpe hockeyspits van Oranje, van het zilver in Athene, als wereldkampioen in Madrid én topscorer van het WK. Een vrouw die precies wist waar het doel stond, maar vooral hoe je er op het juiste moment naartoe beweegt. 

‘Omdat het leuk is’

Sylvia was dertien toen iemand tegen haar zei: ‘Wil je in de selectie spelen?’ Zij dacht vooral: gezellig. De rest van de wereld noemde het talent, maar zelf had ze amper door hoe bijzonder het was. “Ik rolde er gewoon in”, vertelt ze. “Je bent dertien, veertien… Het voelt niet als een keus. Je doet het omdat het leuk is.”

Van district naar selectie, van selectie naar Jong Oranje. Ze haalde alles. En toch was nergens dat grote plan waar je iedereen over hoort. Het was gewoon gáán, trainen en opvallen zonder dat ze het zelf doorhad. Totdat de lijn omhoog ineens stokte. Waar alle andere meiden uit haar lichting probleemloos doorstroomden naar Oranje, bleef Sylvia achter. Niet geselecteerd. “Ik was de enige uit mijn lichting die niet door mocht. Dat kwam hard aan”, blikt ze terug. 

Ze bleef in de hoofdklasse spelen, bleef trainen. Tot ze 26 was en bijna wilde stoppen. Bondscoach Marc Lammers selecteerde haar voor het Nederlands eftal. Alsof de sport zei: wacht nog even, je bent nog niet klaar.

Late doorbraak, grote prijzen

Vanaf 2003 speelt Sylvia dan tóch in het Nederlands elftal. Als spits, met een neus voor goals. Geen talent van 18 met een onbezorgde glimlach, maar een volwassen sporter die precies weet wat het haar gekost heeft. 

En die scherpte betaalt zich uit. In 2004 pakt ze met het Nederlands elftal zilver op de Olympische Spelen in Athene, al voelt het voor haar persoonlijk nog niet als een piek. “Ik kwam niet helemaal uit de verf”, zegt ze eerlijk. Het is zelfs het moment waarop ze twijfelt of ze wel door moet. Maar twee jaar later kantelt alles. Tijdens het WK in Madrid in 2006 wordt Nederland wereldkampioen én is Sylvia zelf topscorer met zes doelpunten. “Alles kwam daar samen”, zegt ze. “Het team was in flow, ik voelde me sterk, en het klopte gewoon. Dat WK was het hoogtepunt van alles wat ik ervoor heb moeten laten.”

Direct na dat WK, in oktober 2006, stopt ze als international. En dan begint het deel waar niemand je op voorbereidt.

Het leven na de kunstgrasgrens

Topatleet ben je 24/7. En dan sta je ineens in de keuken, met een werkagenda, een hypotheek en andere structuren dan die je gewend bent. Sylvia benoemt wat veel sporters pas jaren later durven zeggen: “Na topsport is alles ineens plan B.”

“Ik heb heel snel mijn leven opnieuw ingericht”, vertelt ze. “Fulltime werken, een huis kopen, zwanger worden. Ik denk dat ik die zekerheden nodig had.” Maar ondertussen bleef die vraag hangen: wat doe je met vijftien jaar topsportervaring als niemand je meer vraagt om te scoren?

Omdat ze zelf voelde hoe hard die overgang kan zijn, richtte Sylvia samen met een collega De SportMaatschappij op: een stichting die topsporters begeleidt in hun transitie naar het ‘normale leven’. Want ze zag het om zich heen: sporters die ineens zonder team, zonder identiteit, zonder richting stonden. Mensen die jarenlang waren toegejuicht, maar daarna geen idee hadden hoe je solliciteert, plannen maakt of hun eigen gedrag leest buiten het veld. “Het stoppen blijft een kwetsbaar moment”, zegt ze. “En dat verandert nooit, ook niet over tien jaar. Dus ik wil daar een bijdrage aan blijven leveren.”

Coach in een nieuw team: het bedrijfsleven

Naast haar stichting werkt Sylvia bij Fanbased, waar ze leidinggevenden en teams coacht met vragen die elke sporter herkent. Hoe reageer je onder druk? Welke patronen komen naar boven als het misgaat? Waar ligt jouw waarde binnen het team? En misschien wel de belangrijkste: hoe zet je elke dag een kleine stap richting die stip op de horizon? 

Het zijn inzichten uit de sport, maar minstens zo relevant in vergaderzalen en directiekamers. “Topsport leert je vooruitkijken én incasseren”, zegt ze. “De weg ernaartoe loopt nooit zoals je had bedacht. Dat besef alleen al is pure veerkracht.”

Wat Sylvia misschien nog wel het meest heeft meegenomen uit haar sportcarrière, is de manier waarop ze naar zichzelf kijkt. Topsport dwingt je elke dag eerlijk te zijn: over je grenzen, je gedrag, je spanning, je motivatie. Die mentale scherpte gebruikt ze nu in haar dagelijkse en zakelijke leven. “In de sport leer je continu te schakelen,” zegt ze. “Je leert dat dingen nooit precies gaan zoals je had bedacht, maar dat je wél invloed hebt op hoe je ermee omgaat.” 

Dat betekent in haar werk: open communiceren, duidelijk zijn over verwachtingen, feedback zien als iets normaals en niet als aanval, en altijd kijken naar wat er wél kan. Het ritme, de discipline, het reflecteren: het zit in alles verweven. “De manier waarop je aan je sportcarrière werkt, is eigenlijk precies hoe je aan een organisatie bouwt”, zegt ze. “Met aandacht, met geduld en met heel veel kleine, bewuste keuzes.”

‘Stoppen gaat nooit vanzelf’

Haar man gaf haar de ruimte om te blijven dromen. Haar bondscoach gaf haar een kans bij Oranje die ze niet meer had verwacht. Haar teamgenoten hielpen haar groeien, zelfs in fases dat ze zelf twijfelde. “Je kan dit niet zonder de mensen om je heen”, zegt ze. “Nooit.”

Er zijn reünies met haar oud-team, momenten waarop ze voelt hoe bijzonder die jaren waren. En ook kijkt ze vooruit, precies zoals ze dat als spits ook deed. In 2026 bestaat De SportMaatschappij tien jaar. Sylvia hoopt dat ze nog veel sporters mag helpen om hun volgende hoofdstuk te schrijven. “Stoppen gaat nooit vanzelf”, zegt ze. “Maar je kunt er wel sterker uitkomen dan je ooit had gedacht.”